föstudagur, mars 02, 2007

Stórir draumar!

Undanfarið hef ég fyllst von (mér fannst "bjartsýni" ekki vera rétta orðið). Það er ýmislegt sem hefur drifið á daga mína sem hefur aukið trú mína á framtíð íslensks samfélags, og möguleika á því að forða því frá versnandi lífsgæðum. Fyrir stuttu síðan las ég frétt á mbl.is þar sem sagt var frá tilraunaverkefni þar sem minniháttar afbrotamenn og fórnarlömb þeirra eru leidd saman og þeim gefið tækifæri á að kynnast aðstæðum hvors annars. Sökudólgurinn fær að kynnast manneskjunni sem hann braut á og þeim afleiðingum sem brotið hafði í för með sér, og fórnarlambið fær að kynnast manneskjunni sem braut á því. Svo annað hvort koma aðilarnir sér saman um refsingu við hæfi, eða þá að sá brotlegi fær einfaldlega sína meðferð í réttarkerfinu. Þetta á víst að prófa í tilraunaskini í 2 ár og sjá hver útkoman verður. Ég hef trú á þessu, þetta mun örugglega samt ekki virka á harðnaða glæpamenn, en þeir sem eru að stíga sín fyrstu spor á glæpabrautinni gætu kannski fengið eitthvað gott út úr þessu. Ég geri mér grein fyrir því að sumir gætu, og munu örugglega reyna að misnota þetta og þykjast iðrast gjörða sinna fyrir vægari refsingu, en við verðum að sjá til. Fangelsi virkar ekki nærri því alltaf, það vitum við öll.

Svo er þetta visst fagnaðarefni. Ég held að einhverjir séu farnir að sjá að það þýðir ekkert að bæta við endalausum slaufum og mislægum gatnamótum. Það þarf að hvetja fólk til að nota strætó. Þetta er góð byrjun. En það mætti líka leggja pening í að bæta kerfið, því margir sem ég hef rætt við segjast myndu með glöðu geði nota strætó, ef þau þyrftu ekki að eyða klukkutíma í þremur mismunandi vögnum til að komast á leiðarenda. Gott mál.

Í gær (heyrðu já, gleðilegan bjórdag!) mætti ég í annað skiptið á málfund með manni sem heitir Ben Thomas (sá hinn sami og talaði um svörtu klönin í Skotlandi í denn). Þar sem rætt var um eðli og réttmæti "svarts leikhúss". Ég ætla ekki að fara út í hvað fór fram nákvæmlega, því það tæki allt of langan tíma. En út frá þessu fylltist ég... tjah... hugsjónarhita, og fór að spá: væri ekki upplagt fyrir áhugaleikfélögin að bjóða nýbúum að taka þátt í starfsemi þeirra? Þá er ég ekki að tala um endilega að flagga þjóðerni sínu eða "segja sögu sína", heldur bara að gera þau sýnilegri á jákvæðan máta; gefa þeim tækifæri til að hafa jákvæð áhrif á starfsemina og sýningarnar. Einnig hef ég spáð í hversu mikið er verið að gera í skólum og framhaldsskólum landsins. Er eitthvað svona "theatre in education" í gangi að einhverju ráði heima? Ef ekki, þarf ekki að efla svoleiðis starfsemi, aðallega til að sýna þeim sem fynnst að sér sótt að það eru einhverjir á þeirra bandi (mér finnst oft kærleikaáróður ná frekar stutt með þá sem eru búnir að gera upp hug sinn um að hata aðra).

Mikill fjöldi þjóða glímir við innflytjendavandamál. Innflytjendum fjölgar á ógnarhraða á Íslandi það hafa átök skapast vegna árekstra innfæddra við nýbúa. Er nokkuð vit í að bíða þangað til að við eigum við svipað vandamál að stríða? Leikhúsið leysir auðvitað ekki allan vandann, en þetta er bara ein hugmynd sem gæti hjálpað til.

og allir saman nú: I'd like to build the world a home/and furnish it with love...

2 Comments:

At 2/3/07 12:16, Gummi Lú said...

Nokkrir skólar bjóða upp á leiklist í grunnskólum, en alls ekki allir. Nú þarft þú bara að taka kennararéttindi og skella þér í kennslu svo bara leika á kvöldin.

 
At 2/3/07 21:43, Hrefna said...

Takk nú er ég með þetta lag á heilanum!

 

Sendu inn athugasemd

<< Home