Ég er að hlaða batterýin. Þau þarfnast þess. Ég er lítið búinn að vera heima undanfarna 7 daga vegna heimsókna og næturbrölts tengt þeim. Fyrst var auðvitað áðurnefnd afmælisveisla, svo komu Hildur Sævalds og Eygló í bæinn og ég dreif mig að hitta þær um leið og æfingum lauk um rúmlega sex. Ég gerði mitt besta til að sýna þeim það sem mér þótti skemmtilegt í borginni það kvöldið en vegna kortaleysis gekk það dáltítið hægt, en kvöldið var engu að síður ánægjulegt. Þeim sem vilja vita meira um helgina er bent á
síðuna hennar Hildar.Kom heim rétt fyrir miðnætti á laugardeginum í lítið og nett partý sem var í gangi heima. Fólk dansaði í eldhúsinu, horfði á Rocky Horror í stofunni og spilaði á gítar og spjallaði úti á verönd. Áður en kvöldið var úti var búið að ná í báðar djambe trommurnar mínar, tvo gítara og alls konar ásláttarhljóðfæri og djamma fram eftir öllu. Mikið gaman.
Á sunnudagskvöldið hélt ég aftur inn í London til að hitta Ernu, Védísi og Greg, kærastann hennar, á tónleikum Bravery, sem kærastinn hennar Ernu lemur húðir í. Tónleikarnir voru hinir fínustu, þótt í styttra lagi hafi verið og ég mæli með því að fólk kynni sér þá félaga. Eftir að hafa kvatt Ernu og Anthony hélt ég með Védísi og Greg á Cirque, sem er risastór og flottur R&B/hip hop/soul klúbbur. Ég er nú ekkert rosalegur aðdáandi svoleiðis klúbba, en var svo heppinn að lenda á live kvöldi þar sem hljómsveit hússins spilaði undir hjá hinum ýmsu söngvurum og var það bara hin fínasta skemmtun. Verst að gestir Cirque voru allt of fínir og flottir til að dansa(!!!).
Mánudagskvöldið fór í eitt af þeim örfáu stefnumótum sem frizbee hefur farið á á ævinni og gekk það bara svona helvíti vel. Ég er kominn með félagsskap fyrir Jagúartónleikana ; )
Svo kom að Andra og Daða. Ég tók á móti þeim á rútu/lestarstöðinni í Stratford og fór með þá á "Ha! Ha!", pöbb sem er upp við Charing Cross stöðina, svo við værum nú alveg öruggir á að ná lest heim. Þegar pöbbinn lokaði, þá spurðu strákarnir hvort við hefðum nú ekki tíma í smá rölt. Ég hélt það nú þar sem lestirnar ganga nú til miðnættis. Hið sanna er að síðasta lest í Sidcup leggur af stað kl. 23:35, og misstum við því af henni. Við örvæntum þó ekki, heldur settum stefnuna á næturstrætó og drápum tímann á litlum klúbb þar sem við kynntumst einum svalasta klósettverði ever! Maðurinn var bara í góðu yfirlæti á herraklósettinu með Bob Marley á fullu spani og raulaði með meðan hann rétti manni sápu og pappírsþurrkur : ) . Við komumst svo heilir á höldnu heim, en vorum ekki alveg á því að fara að sofa, spjölluðum í stofunni í smástund og spiluðum smá tónlist saman. Töldum okkur vera að spila voða lágt þangað til Adele kom niður og tjáði okkur það að fólkið í næstu íbúð hafi verið að banka á vegginn hjá sér. Bretar vita greinilega ekki hvað hljóðeinangrun er, því sama hvað hver segir, þá höfðum við
ekki hátt!
Svo kom stóri dagurinn! Ég hef alltaf gert mér grein fyrir því að Beck sé snillingur, en það er greinilegt að ég hef vanmetið snilld hans stórlega! Hver annar myndi láta matarborð út á mitt svið svo hljómsveitarmeðlimir hans gætu fengið sér stutta snarlpásu meðan hann spilaði 2 lög einn síns liðs. Svo þegar hann byrjaði á þriðja laginu tóku þeir félagar undir á glös og annað sem fannst á borðinu. MAGNAÐUR ANDSKOTI ALVEG! Þeir spiluðu ein 3-4 lög á þennan hátt, sem var bara vel metið. Eftir tónleikana héldum við heim og spjölluðum inni í stofu (enginn gítar í þetta skiptið) þangað til Claire, enn einn sambýlingurinn, kom heim með vin sinn og bauð okkur upp á þak með þeim við þáðum það, og töldum að gítarinn væri alveg í lagi utandyra. Svo reyndist ekki vera. En gaman var það meðan það entist.
Að lokum vil ég þakka þeim sem komu fyrir komuna og hvetja ykkur hin til að hafa endilega samband ef þið eigið leið í Londres, og auðvitað óska honum Nonna Stebba innilega til hamingju með inngönguna í Academy of Live and Recorded Arts. Það verður gaman næstu tvö skólaárin : )
