Lorca

Já, ég er aðeins að fræðast um Federico Garcia Lorca þessa dagana þar sem ég þarf að skrifa stutta ritgerð um sýningu breska þjóðleikhússins á Húsi Bernhörðu Alba. Fórum að sjá sýninguna í gær, og það var dáltítið gaman að sjá "hefðbundna" leiksýningu aftur. Allar sýningar sem við höfum séð fram að þessu hafa verið óhefðbundnar á einn eða annan hátt og maður var eiginlega búinn að afskrifa sálfræðilegan realisma (vona að ég sé að þýða "psychological realism" rétt) sem barn síns tíma. En hvílík sýning!!! Frá því að ég steig inn í salinn og sá leikmyndina var ég algjörlega niðursokkinn í það sem fyrir augu og eyru bar, og ég á það til að vera dálítið erfiður þegar það kemur að því að fylgjast með löngum hæggengum sýningum (sýningin var tæpir þrír tímar, reyndar með tveimur hléum, en samt...). Þrátt fyrir öll átökin og dramað sem eiga sér stað í sýningunni, þá eru þagnirnar mér minnisstæðastar, þegar einhver segir eitthvað sem hún (það eru eingöngu kvenpersónur í verkinu) á ekki að segja, og maður heyrir alla viðstadda hugsa "ó sjjjitt!" þegar Bernharða læsir augunum á viðkomandi.

Jamm, ég held að ég eigi eftir að verða Lorca aðdáandi.