Nöldur

Bara svo þið vitið það: ég ætla ekki að eignast börn... ever! 
Hneykslist hver sem vill, ég er búinn að fá að heyra alla frasana.  "Þú ert bara þröngsýnn" "þetta er bara merki um vanþroska" "hver á að sjá um þig í ellinni"  "djöfuls sjálfselska er þetta, heldurðu að foreldrar þínir bíði ekki eftir barnabörnum frá þér" ... and so on and so forth.

Hann er dálítið skrýtinn þessi tendens hjá fólki að ráðast á þá sem lýsa yfir skoðunum sem eru ólíkar skoðunum meirihlutans.  Sjálfum dettur mér ekki í hug að hella mér yfir ólétta manneskju fyrir að vera "svona heimsk að eignast börn" eða að ryðjast inn í kirkju til að gera grín að þeim "villuráfandi sauðum" sem eru þar.  Ójá, vel á minnst, ég er líka trúlaus... og með því meina ég að ég aðhyllist ekki nein trúarbrögð né heldur trúi að neitt æðra stjórnandi afl (fólk hefur rosalega gaman af því að koma með mismunandi skilgreiningar á trúleysi og standa mig þá að því að vera EKKI trúlaus).  Ég að vísu oft staðið mig að því að vera með hroka út í fólk sem aðhyllist hluti sem ég er fráhverfur, en aðeins af hreinni biturð eftir að einhver miður víðsýn manneskja gagnrýnir mig fyrir að vera eins og ég er.  En þegar það gerist er ég fljótur að skamma sjálfan mig fyrir að falla í þá gryfju.  Af hverju gerum við þetta?  Gæti verið að það fólk sem hefur gagnrýnt (og hreinlega reiðst út í) mig hafi túlkað yfirlýsingar mínar um sjálfan mig sem árás á þeirra eigin gildi?  Gæti vel trúað því,  þar sem ég geri helst ekki lítið úr gildum annarra nema þegar ráðist er á mín (og eins og áður sagði, er fljótur að skammast mín). 

Fór bara að pæla í þessu þar sem stóri bróðir er staddur í heimsókn með konuna og dæturnar þeirra tvær, og vinkona konunnar er með þeim... með tvo stráka í viðbót.  Sem sagt, lítill friður á heimilinu :(     Ekki misskilja mig, ég hef gaman af börnum og þau af mér... ég hef bara takmarkaða þolinmæði gagnvart því þegar þau verða erfið.

Ef einhver hefur eitthvað við þetta að athuga, gimme your best shot!!!